จริงๆ วันนี้เป็นวันเกิดของคนที่เรารักมากที่สุด...

แต่เสียดายที่เขาไม่อยู่แล้ว ป้าติ้งไม่ได้อยู่กับพวกเราบนโลกใบนี้มาเกือบสองปีแล้วสิ

อยากจะให้วันนี้เป็นวันที่เราร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์

ตัดเค้กกันอย่างมีความสุขเหมือนปีที่ผ่านๆมา

แต่ความจริงมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น คิดถึงป้าจัง.....

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาตอนเย็นไปสวนรถไฟกับลูกเกดและพี่โอ๋

พาลูกเกดไปเดินเล่น ประมาณต้นเดือนกย. ลูกเกดก็จะคลอดลูกชายแล้ว

ตื่นเต้นจัง คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็คงจะตื่นเต้นมากกว่หลายเท่าแน่เลย

วันอาทิตย์บ่ายไปงานซ้อมรับปริญญาเมย์ที่มหิดลศาลายา

ต่อด้วยไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งกับอรและพี่นคร

เฮ้อ และก็เป็นอะไรที่เราต้องไปแบบเดี่ยวๆ อยู่เรื่อย

พี่โอ๋กับลูกเกด น้อยกับเมย์ อรกับพี่นคร Y_Y

แงๆ คิดถึงเจ้าชายจัง อีกตั้งครึ่งเดือนแน่ะกว่าเจ้าชายจะกลับมากรุงเทพฯ

ต้นสิงหาแน่ะ ทำไมรู้สึกเหมือนนานจังเลยย

อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะ บางคู่เขาก็ไม่เจอกันหลายเดือนหรือเป็นปีก็คงมี

แต่สำหรับเรามันเหมือนกับต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาอยากได้น้ำรดอ่ะ

คิดถึงเจ้าชายที่สุด....